Á 19. öld urðu búningar fábreyttari en verið höfðu. Faldbúningi fylgdi nú spaða-faldur. Hann var úr hvítu lérefti sem var nælt með títuprjónum yfir pappa eða vír. Spaðinn var breiðastur fremst og mjókkaði aftur og niður í faldfótinn sem var festur við litla lérefts- eða prjónahúfu. Utan um faldfótinn og húfuna var vafinn mislitur silkiklútur. Efri hluti búningsins breyttist lítið. Konur voru sem fyrr í nærskyrtu, mislitum upphlut, svartri, stuttri treyju sem skreytt var leggingum og borðum og með löngum, þröngum ermum og með lausan kraga. Pilsið var svart eða svar-blátt, kallað samfella. Ekki var laus svunta heldur var sem samlit svunta væri felld inn í samfelluna og samskeyti brydduð frá streng að faldi. Samfellan var að neðan lögð flauelsleggingum, kniplingum eða hún var útsaumuð og munstur breiðast á svuntuhluta. Silkihálsklútur var festur með brjóstnælu, belti var um mitti og oft festar um háls. Hversdags gátu konur verið með djúpa skotthúfu í stað faldsins og það varð algengara er líða tók á öldina.